-„Kim chciałaś zostać jak byłaś mała?” zapytała mnie kiedyś moja córka Monika.

-„Ekspedientką- taką panią, która sprzedaje w sklepie”- odpowiedziałam (jak mnie dorośli pytali, ten zawód wydawał mi się wtedy atrakcyjny ku ich niezadowoleniu).

-„A to nie chciałaś być Mamą?”- takim pytaniem skomentowała Monika moją odpowiedź, a mnie to bardzo wtedy ruszyło.

Bo to jest właśnie to, czym się zajmuję na co dzień. Monika widzi mnie jako jej mamę, mamę jej siostrzyczek, a także mamę całej chmary dzieci, które zwracają się do mnie „mama”. Nie było tak od początku. Gdy ktoś zasugerował dzieciom, które najpierw zamieszkały w ośrodku, że mają mnie nazywać „mami”, wydawało mi się to dziwne. Nie chciałam. Po pierwsze czułam się za młoda, by ok. 10-letnie dzieci tak mnie nazywały. Po drugie wiedziałam, że te dzieci w większości przypadków nie są sierotami, mają swoje matki. Do tej pory ciężko mi zrozumieć obojętność tych matek- wydaje się, jakby w ogóle się nie przejmowały swoimi dziećmi. Dlatego na ich standardy, byłam całkiem dobrą mamą. Z biegiem czasu, widziałam, że mają problem ze zwracaniem się do mnie. Po imieniu jakoś nie wypada, a więc jak? Gdy mówiły o mnie, określały mnie mianem „nasza matka”. W końcu powiedziałam, by mówiły do mnie „Mama”, a to przyszło im z niewiarygodną łatwością. Dojrzałam do bycia mamą i obecnie tak też się czuję- choć oczywiście i naturalnie czuję dużą różnicę w relacji z moimi biologicznymi dziećmi, a tymi z Barkotu. Nie mniej jednak- jak to relacje- jedne nie przekreślają drugich.

Wiem też, że mój obecny zawód „Mama” to najbardziej wymagający, ale też najlepszy zawód na świecie.

Wszystkiego najlepszego wszystkim Mamom!